Jechałam dziś samochodem. Obok mnie siedział mężczyzna. Po trzydziestce. Ja byłam zmęczona, nie wyspana i nie umiałam się skupić, toteż wyglądałam jak ostatnie nieszczęście. On dostrzegł, że coś ze mną "nie tak". Nie domyślał się nawet, że przyczyną mojego niedomagania jest tak "błahy" powód niewyspania. Zaproponował pomoc. Powiedział, że jeśli zechcę mogę mu opowiedzieć o swoich zmartwieniach. Wysłucha mnie, może będzie mógł pomóc, a jak nie to może choć mnie będzie lżej. Nie umiem opisać atmosfery jaka zapanowała na te kilka chwil w aucie. Nie potrafię opisać Wam tonu jego głosu. To było takie "nierealne". Takie zupełnie normalne, zwyczajne, że w swej zwyczajności nadzwyczajne. Jakby naprawdę był zatroskany o moją osobę. A to zapewne nie prawda. Bo jesteśmy sobie obcy. Nie wiemy kim jesteśmy nawzajem, nie znamy się. A mimo to, zaproponował pomoc. Nie ważne ile w tym szczerości, ile prawdy, ile troski. Nigdy wcześniej nie przytrafiło mi się to. Scena żywcem wyciągnięta z filmów. Bo przecież teraz już nikt nie odgrywa żadnej roli, nikt nie chce odgrywać roli w życiu innej osoby, nie takiej roli. To był jak czarno-biały film. Taki amerykański, gdzie dzieją się rzeczy tak bardzo wyidealizowane i nie prawdziwe. A jednak stało się ...

Dlaczego o tym pisze? Po pierwsze: chciałam pokazać, że są wokół nas ideały. One są w nas, to my je tworzymy w głowie, w myślach, to my wcielamy je w życie. Dlaczego tak twierdze? Bo dla mnie, wyżej opisana scena była jak rozmowa z prawdziwym przyjacielem. Takim przyjacielem, jakiego obraz stworzyły we mnie bajki, filmy i książki oglądane i czytane za młodu. Ten ideał stworzył się w mojej głowie, i ja sama, dobrowolnie go podtrzymywałam. Jednocześnie, znajdą się ludzie, dla których ta opowieść będzie niczym. Dla nich nie będzie miała większego znaczenia, bo to nie ich ideał, tylko mój. Każdy tworzy swoje ideały. Takie prywatne, osobiste, różniące się. Po drugie: zostało napisane "Łap" w domyśle "życie", podciągnę ... "łap dobrych ludzi, póki Cie nie miną". Po trzecie: "Fortuna kołem się toczy, a l e to Ty nim kręcisz", są ideały, ale to my je tworzymy. Po czwarte: "Patrz - drugi człowiek, obok Ciebie, żywy, realny, namacalny, stoi Tu.
Myślisz: w dzisiejszych czasach to iluzja, to utopia, by móc porozmawiać z nieznajomym na ulicy.
Myślisz: Wszyscy są zahukani, jacyś zamknięci w sobie, żyją swoim światem, z klapkami na oczach idąc przed siebie", a jednak stało się. Scena miała swe miejsce w rzeczywistości. Po piąte: "A dziwi Cię świat ?
Idąc ulicą, zaskakuje Cię to co widzisz ?
Wzbudza ciekawość ludzkie zachowanie ? [...] A tu właśnie o to chodzi. Właśnie o to by d z i w i ć się życiem wciąż na nowo.", więc i ja to uczyniłam, zadziwiłam się drugim człowiekiem.

"Rozumiesz - to dziwne. Nie rozumiesz - to nic. Chcesz zrozumieć - to jest to."


Chcę dodać, że tekst mi się podoba. Podoba mi się sposób pisania od tej strony technicznej. Głównie spacje w najróżniejszych miejscach, ale zarazem tych właściwych. Ale także od strony merytorycznej. Taki tekst, który każe ruszyć tyłek, porzucić zadufanie w sobie i coś co dla nas samych czasem jest niedostrzegalne, czyli zaprzestanie robienia z siebie ofiary. Jacy my to biedni i niewinni jesteśmy, a to że życie się nam nie układa to tak naprawdę wina całego świata, ale nie nas samych.

A tu jak na złość, jest inaczej. Tekst odebrał ofiarom ich ostatnią wymówkę, ostatnie usprawiedliwienie na nie udane życie.

Tymczasem, ono nie musi takie być ...

Kurcze jakoś dziwny ten sposób pisania Twego. Zupełnie nie przemawia do mnie styl, treść nieco bardziej.

Hmm... Podoba mi się ta forma wypowiedzi, aczkolwiek jakoś nie w Twym wykonaniu. Tzn jakoś tak do Ciebie ta forma mi nie pasuje.