Pozwólmy sobie dziś powędrować do głębin naszej świadomości, by móc przeanalizować swoje myśli i spotkać się z własnymi emocjami, od tych pozytywnych, przez te neutralne, aż po te krańcowo negatywne. Na wstępie zaznaczyć należy, że nasze życie nie jest prostą linią, ciągłą, hierarchiczną drabiną, lecz jest krzywą, a wręcz parabolą naszych działań, czynów, podejmowanych decyzji, jest ono jak czas, rodzący się z chaosu i kształtujący rzeczywistość, nadając ramy przestrzeni i choć zdawałoby się, że czas właśnie taką prostą nieskończoną jest to jednak rozumienie takie tej materii, tylko w naszej kulturze jest tak linearne. Na świecie wiele ludów czas postrzega poza jakimikolwiek ramy miar, nie jest on nieskończoną gmatwaniną cyfr i liczb, nie pędzi na przód, nie cofa się i nie stoi w miejscu, po prostu jest. To jestestwo czasu, jak i naszego życia, jest ową linią zgiętą, paraboliczną ciągłą, ale nie constans, a zmienną.
Nie jest łatwo wyzbyć się uprzedzeń, pozbyć się szumów myślowych, wyczyścić naszą świadomość z niepotrzebnych wiązek trosk i zmartwień, ale to konieczne by osiągnąć stan światłości umysłu, który umożliwi nam na spojrzenie samym sobie w oczy i doszukanie się sensu uczuć, które nami targają. To niezbędne byśmy spróbowali osiągnąć stan umysłowej ascezy, by nic nie zakłócało nam jasności poglądu na nasze odczuwanie. Tylko wtedy potrafić będziemy zdobyć się na autorefleksję, skłaniającą do wypowiedzenia naszych emocji w sposób być może banalny, ale swoiście znaczący, gdy na głos nazwiemy to co czujemy, gdy usłyszymy to naszym zmysłem, gdy echem nasze słowa odbiją się o pustkę rzeczywistości, pustkę mentalną, której stan sami kreujemy poprzez wewnętrzne wyciszenie.
W czasie tym, dostrzec możemy co bolesne, ale i co radosne. A gdy już ujrzymy, gdy już wypowiemy, gdy przede wszystkim uświadomimy sobie targające nami uczucie, wówczas musimy podjąć wyzwanie jego zrozumienia. Po wielokroć, smutek, który odczuwamy, tylko wtedy będzie emocją pouczająca, gdy damy sobie przyzwolenie na doświadczenie jego całym sobą, przyzwolenie na stawienie czoła naszym troską, zmartwieniom i żalom, by doświadczając trudu jego przezwyciężenia, spojrzeć na samych siebie i spróbować się upokorzyć do stopnia pozwalającego nam zrozumieć całość, a nie tylko część. Wiliam Szekspir pisał w swym dziele pt. Hamlet, że "Chcąc być dobrym, muszę być okrutnym" i tak jest i w naszym życiu, że gdy doświadczymy tych smutnych wydarzeń, tych nieraz tragicznych zdarzeń, musimy wynieść z nich, jak ze wszystkiego, pewne doświadczenie i wnioski, i często po tym smutku, wniosek jest dość prozaiczny, chcąc być dobrym, chcąc być szczęśliwym, muszę być okrutny, przede wszystkim wobec siebie. Bo gdy nie będziemy potrafili odnaleźć w sobie siły na to by być wobec siebie srogimi, by się skarcić, by odnaleźć w sobie ten zalążek zła, który spowodował nasz smutek i trwogę, to nie będziemy potrafili również nigdy wznieść się na wyżyny szczęścia.
Przemierzając dalej przez nasze uczucia i emocje, gdy smutek ustąpi miejsca złości, czas na to byśmy zaczęli dostrzegać świat poprzez pryzmat zupełnie innych barw, niż pierwotnie nam on się zdawał jawić. Złość jako emocja jest dość efemeryczną i szybko ustępuje miejsca ponownemu rozżaleniu, zobojętnieniu lub spokoju... Niestety, choć częste, to tak krótko trwające są chwile spokoju w naszym życiu i niestety tak często to jedyne pozytywne uczucie. Jednak spokój jest nam potrzebny by odzyskać siły po tym co nas doświadcza. Człowiek bowiem jest dość przewrotną istotą, która potrafi zarówno siebie samego zmieszać z błotem, jak również z najgorszego kanionu rozpaczy wznieść się na wyżyny i szczyty pozytywnych doświadczeń.
Postarajmy się odnaleźć w sobie coś, co jest najważniejsze, coś co, oprócz umiejętności nazwania swoich emocji, umiejętności skarcenia siebie samego, za nasze przecież przewinienia wobec nas i innych, to także ważne byśmy odnaleźli w sobie te pozytywne emocje, tą Miłość, która jest naczelnym uczuciem naszego życia. Tak bardzo Miłości nam potrzeba w dzisiejszych czasach, to prawda, której nie tylko uczą religie świata, ale to prawda nieprzemijalna, nasza pierwotna potrzeba: dawania i brania Miłości. Chciałbym byśmy poszukując spokoju ducha po trudzie życiowych doświadczeń, mieli na horyzoncie przeświadczenie o dobru drzemiącym w nas, człowiek bowiem nie jest stworzony do zła. Jeden z filozofów mawiał, że człowiek nie jest w swej istocie złym, ale dobrym, którego okoliczności sprowadzają do haniebnych czynów.
Dobro obok zła, najbardziej skrajne porównanie i najczęściej spotykane zachowania ludzkie. Coraz częściej jednak ustępują one miejsca uczuciom neutralnym, których paleta, kryje się pod zagrożeniem zobojętnienia. Obojętność jako choroba XXI wieku, nasze znieczulenie na otaczającą rzeczywistość, brak empatii i aleksytymia - to namacalne zagrożenie degradujące nas i nasze społeczeństwo w hierarchii człowieczeństwa. Dlatego tak ważne jest, byśmy potrafili w tych wyzutych z emocji czasach, zdobyć się na wskrzeszenie w nas uczuć, pozwolili sobie zaburzyć naszą estetyką, w pozytywnym znaczeniu tego słowa, zaburzyć, pozwalając sobie na poruszenie emocjonalne: na radość bądź smutek! Polecam w tym zakresie piękno i magię płynącą z dźwięku i obrazu, z muzyki i filmu, ale i ze zwykłej ludzkiej konwersacji.
ver.di. Świnica. Zakopane. Tatry '11
Playlista MB z 19.06.2011: Jelonek - Ascetism | Jelonek - Pizzicato | Damien Rice - 9 Crimes | Apocalyptica - Conclusion | Jordan Rudess - Hollow Years | New Trolls - The Season Of Hope | New Trolls - To Love The Land | John Williams - Fawkes the Phoenix |Teatr Roma - Upiór w operze | Stare Dobre Małeżeństwo - Z nim będziesz szczęśliwsza
